Δεν θα γίνω παιχνίδι σε κανενός τα χέρια...ΑΚΟΥΣ...Σε κανενός...
Έχω κόψει τα σχοινιά που με κράταγες...
Δεν υπάρχουν..
Τα αποτελείωσα...!
Πλέον είμαι μια σπασμένη μαριονέττα...
Αφημένη στον άνεμο και στα τερτίπια του...
Αυτός είναι πλέον ο αληθινός μου αφέντης....
Με πάει όπου θέλει...
....εύχομαι,να μην με πάει πάλι πίσω σε σένα!
Φοβάμαι τις σκέψεις μου...
Φοβάμαι τη στιγμή που θα δραπετεύσουν από το μυαλό μου και δεν θα παραμείνουν σκέψεις....
Φοβάμαι..
Μ' ακούς..
Φοβάμαι σου λέω...
Φοβάμαι τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που θα νιώσω πραγματικά ελεύθερος...
Έστω και για λίγα μόλις δεύτερα αυτού του σάπιου χρόνου...
Μισώ τις σκέψεις που θέλησαν να ελευθερωθούν μέσα από το δικό μου κεφάλι..
Άρχισα να μισώ την ελευθερία....
Σε όλα τριγύρω μου σε βλέπω...
Σε ό,τι και αν κάνω...
Δεν θέλω να ξυπνήσω το πρωί γιατί στα όνειρα νιώθω την ανάσα σου,σαν να σε έχω δίπλα μου...
Η σκέψη έφυγε για ένα μεγάλο ταξίδι...
Δεν είναι πλέον μαζί μου..
Όπως και εσύ...
Κάτι λείπει...
Κάτι φταίει...
Στο μυαλό μου γίνεται πόλεμος από λέξεις...Αλλά καμιά δεν βγαίνει όπως τη θέλω...
Ίσως γιατί δεν είναι άξιες και ικανές να δείξουν αυτά που θέλω να σου πω...Τις μισώ...
Δεν αντέχω...Τίποτα..
Η ζωή τρέχει γύρω μου και εγώ την παρατηρώ άπραγος...
Νιώθω ολοένα να με καταπίνει ένα ψυχρό δωμάτιο...
Πνίγομαι…
Σε ευχαριστώ γι αυτό που μου προκάλεσες..
Θα επιστρέψω.....
Πάντα επιστρέφω εκεί που νιώθω ευτυχισμένος...
Μην το ξεχάσεις....!
Τρέξε..Τρέξε..
Προλαβαίνεις να γλιτώσεις από όλα τα κακά πράγματα που σου προκάλεσα..
Να ξέρεις όμως κάτι...
Η θηλιά,που θα κρατά συντροφιά πλέον στο λαιμό μου,είναι το σχοινί απο ένα μαύρο μπαλόνι..
Όπου όμως και να πας ο άνεμος θα χαιδεύει πάντα το μπαλόνι...
Θα με σπρώχνει στα μέρη ό,που κρύβεσαι..
Θα σε βλέπω..
Όσο και αν εσύ πετάς πέτρες στο μπαλόνι...
Αναμνήσεις..
Τραγούδια που σε πηγαίνουν πίσω στο παρελθόν..
Μυρωδιές από το παρελθόν..
Θύμισες της νιότης σου, που έσβησε ένα βράδυ στο μπαλκόνι καθισμένος με το ποτήρι αλκοόλ στα χέρια σου...
Κατρακύλα..
Επιθανάτιος ρόγχος..
Ξέρεις πως αύριο θα είσαι νεκρός..Προσπαθείς, μα η μοίρα είναι γεγραμμένη..
Και κάπου εκεί πατάς το αναθεματισμένο repeat στο τραγούδι..Λες και οι μνήμες θα ομορφύνουν τη μίζερη ζωή σου...
Όταν καταλαβαίνεις πως κάνεις λάθος, είναι πια αργά..Το κομμάτι έχει φτάσει στα μισά, και εσύ με το όπλο γεμάτο στο χέρι, καρτεράς τη στιγμή που θα το κάνεις..
Δειλιάζεις..
Ξανά σκέψεις της ζωής σου, πριν την απόλυτη κατάθλιψη...
Αναρωτιέσαι αν έπραξες σωστά...
Όχι, για τη πορεία σου προς τη γεμάτη αλλοτρίωση ζωή σου, αλλά για το ότι γέμισες το όπλο..
Δεν χώρεσε δεύτερη σκέψη..
Κίνηση γεμάτη θάρρος και πίστη και η κρύα κάννη του όπλου σου, ακούμπησε το στέρνο σου...
'Η τώρα ή ποτέ...Αναφώναξες δυνατά το ΤΩΡΑ...
Αλήθεια;
Αυτή ήταν η τελευταία λέξη που θα θελες να πεις;
Ποιος ξέρει...;
Είσαι πλέον μια καινούρια συντροφιά του απόλυτου ΤΙΠΟΤΑ και του αχανές παρελθόντος!!
Αυτή η ώρα της νύχτας όταν φτάνει, νιώθω δυνατός και ζωντανός και ξέρω πως αύριο θα ζήσω...Θα δω την ανατολή ενός ήλιου που ολοένα με μισεί για τις νύχτες που περνώ μακριά του...
Είμαι γράμμα
έρμαιο του χάους
λίγο αστείο, λίγο κοινότυπο, λίγο αφελές
που στέλνεται χωρίς γραμματόσημο
που δεν κλείστηκε σε φάκελο
που πολεμάει με σπαθιά από χαρτί
το κενό και την έλλειψη.
Που βρίζει τις καταραμένες επιστροφές
στις χωρίς νόημα εκβιαστικές διαδρομές
και εκτίθεται σε πολλά μάτια
έχοντας διαλέξει παραλήπτη.
Γράμμα που πετάει σε νεφελώματα
και αποφασίζει να σταλεί απ'την άσχημη πόλη
σηκώνοντας κεφάλι
επιτιθέμενο στο τίποτα
διεκδικώντας τα πάντα.
Είμαι γράμμα
άγνωστο στις χημικές εξισώσεις.
Άγνωστο στις εργαστηριακές δοκιμές
των σκέψεων και των σχέσεων.
Είμαι γράμμα που μελετάει
τη γεωγραφία των αναπνοών
τη γεωγραφία των αγγιγμάτων
τη γεωγραφία των ενώσεων.
Γράμμα λοιπόν
που θέλει να γραφτεί
στους τοίχους της άσχημης πόλης
με τις συλλαβές
της ανεπιτήδευτης ομορφιάς.
Και ναι μετα απο αρκετους μηνες το ΠΑΡΤΥ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ επιστρεφει δρυμητερο και πιο κεφατο...Την Πεμπτη 11 Μαρτιου και ωρα 21:00 θα γινει στο υπογειο της ΣΤΕΦ του ΤΕΙ Σερρων το 4ο μας ΠΑΡΤΥ..Ανεξαρτητως καιρου το παρτυ θα πραγματοποιηθει ωστε να χορεψουμε,να πιουμε,να ακουσουμε πολλες μουσικεςκαι να ζωφραφισουμε με τις μπογιες σε τοιχους και οχι μονο λιγο πριν τα ζορια των σχολων μας...Γι αυτο βαλτε τα προχειρα σας και το κεφι σας και ολα θα κυλισουν ομορφα και χρωματιστα μεχρι τις πρωτες πρωινες ωρες οπως παντα....Και επειδη τα λογια ειναι περιττα για το παρτυ δειτε ΟΛΟΙ σας τα 2 βιντεο με τα προηγουμενα παρτυ μας....
Παρασκευη βραδυ...Λιωνει το χιονι και τα νεα ερχονται σαν τις σταγονες του χιονιου,που πεφτουν απο τις σκεπες...Και εσυ πρεπει να βρεθεις σε μια κατασταση απολογιας για κατι που,οπως πιστευεις πραγματικα,δεν συνεβη...Τοτε,οπως σου εχουν επισημανει,ξεφτιλιζεσαι και ολα τα πραγματα παιρνουν μια τροπη μη αναστρεψιμη...
Αγχος,πανικος,θυμος,θλιψη...Θλιψη που πραγματικα σου αξιζει....Θυμος...Στο στομα σου ερχονται λογια που ισως μακροχρονια μετανιωσεις που τα ξεστομισες...Αλλα οι λεξεις ειναι σφαιρες που οταν φυγουν απο το οπλο και σφηνωθουν βαθια μεσα στο στηθος του αλλου δεν ξαναερχονται πισω...Και το τραυμα ισως αποβει μοιραιο...Και τοτε κοιτας τον θυτη...Ειναι και αυτος ενας ηδη λαβωμενος δραστης...Βρεθηκε σε θεση αυτοαμυνας...Στα ματια του δεν υπαρχει ΤΙΠΟΤΑ...Καμια εκφραση...Αν κοιταξεις ομως καλα τις κορες των ματιων του,που κοιταζει ετσι απραγος το θυμα του,διακρινεις μια λεξη...Μια λεξη,που οταν την διαβασεις,ταυτοχρονα αντηχει στα αυτια σου...ΔΙΚΙΟ....Αλλα εσυ ηδη τον εχεις δικασει..Εχεις εξαπολυσει τα πιο αθλια αισχη για αυτον..Δεν καθησες ποτε να σκεφτεις τον λογο..Ποιος τενοντας του δακτυλου του αντεδρασε σε αυτα που ακουγε ετσι ωστε να προβει σε αυτη του την πραξη...
Σας παρακαλω δικαστε με..Δικαστε με ομως δικαια..Ακουστε με..Σας μιλω..Το εκανα...Δεν αρνηθηκα ποτε αυτα που μου καταλογιζετε..Απλα σκεφτειτε..Εχετε κρατησει και εσεις αναλογο οπλο..Μπορει οι δικες σας σφαιρες να ηταν πιο πολλες,πιο μεγαλες,με μεγαλυτερες επιπτωσεις..Ακομα και θανασιμες...Ακουστε με..Δεν απολογουμαι για τιποτα...ΝΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΑ...ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΩ..Βρωμιστε την ψυχη μου..Επισημανετε τα λαθη μου...Ναι εσεις αρχοντες μου...Εσεις οι Βασιλεις του αλαθητου...Εσεις που πνιγετε τα συναισθηματα σας για να μην βρεθειτε σε αυτο εδω το εδωλιο...Εγω τα συναισθηματα μου τα εβγαλα στην επιφανεια...Δεν τα επνιξα...Τα εσωσα και τα ανεδειξα...Ειναι τα κυτταρα μου..Τα αγαπω γι αυτα που ειναι..Οποια και αν ειναι..Οταν εσεις αποφασισετε την καταδικη μου απλα αναρωτηθειτε...Φωναξτε...
Ω,τι ωραιες που ειναι οι λεξεις....Ω,τι ωραια που ειναι να...ΝΙΩΘΕΙΣ!!
