Είμαι τσιγάρο στο χέρι σου..
Που ρουφάς τη φωτιά και μπαίνω στα σωθικά σου..Βαθιά..
Ο καπνός που φυσάς και ταξιδεύει στον ουρανό του μικρού και άδειου δωματίου, είναι η συνύπαρξη και ο έρωτας των δυό μας..
Και όταν με τελειώσεις με σβήνεις, και εσύ έχεις την απόλαυση στα χείλη..
Εγώ απλά, είμαι ένα ακόμα σκουπίδι στο τασάκι σου...
Έχω όμως τη γεύση των χειλιών σου πάνω μου και ας είμαι ένα παρελθόν σου!
Σ' αυτήν την κωμωδία,παίζω το ρόλο του αρλεκίνου,του παλιάτσου..
Όλοι με θεωρείτε ανόητο,χαζό,μπορεί και αγαθό,χωρίς αίσθηση της πραγματικότητας..
Νομίζετε είμαι ή μπορώ να γίνω, μια μαριονέττα στα χέρια κάποιου που ίσως του χάρισα την ψυχή και το σώμα μου..
Όμως κάποια στιγμή το έργο θα τελειώσει..
Και ο αρλεκίνος θα σβήσει τη μπογιά από το πρόσωπό του..
Θα πάψει να υπάρχει πάνω του, το ζωγραφισμένο ψεύτικο χαμόγελο..
Και τότε θα κάνει το δάκρυ του πράξη..Και εκεί θα δείτε όλη την αλήθεια..Και θα την νιώσετε..
Ότι τελικά κανένας ποτέ του δεν κατάφερε να τον κάνει μαριονέττα του..
Και ποτέ του δεν είχε σχοινιά να τον κρατάνε..
Γιατί έχει καρδιά αληθινή σε σχέση με την δική σας..
Και αυτή δεν μπορεί κανείς σας να την κάνει σκλάβα του..!
Κρατούμενος μες σε λευκό κελί η ζωή μου.
Τα όνειρα μου κάποτε ήταν η λύτρωση μου...η ελευθερία μου!
Σπάνια κάνω όνειρα. Και όταν έρχονται που και που στο βαθύ μου ύπνο,έρχονται με τον μανδύα του εφιάλτη..
Δεν γνωρίζω ποιός είναι ο ρόλος του και γιατί ακριβώς εμφανίζεται.
Θέλει να μου πει την αλήθεια;
Να μου δείξει την πραγματικότητα;
Ή με μισεί τόσο που θέλει να με πλανά και να με κάνει να βλέπω την ψυχή μου να σέρνεται στο πάτωμα σα βιασμένη πόρνη;
Χτυπημένη να φτύνει αίμα και να σιχαίνεται τόσο τον εαυτό της που σαν μόνη λύση, μόνη διέξοδος σ'αυτό που ζει, είναι να νιώσει το ζεστό σχοινί γύρω απ' το λαιμό της...
Δύστυχος αυτός που δεν κάνει όνειρα...
Κάποτε έκανα και εγώ...
...κάποτε...!
Είδα και κατάλαβα τι μου άξιζε να έχω στη ζωή μου..
Τώρα είμαι ένα σκουριασμένο ακορντεόν στα βρώμκα από αίμα, και γερασμένα, χέρια του εφιάλτη...
Βαράει τόσο αδέξια τα πλήκτρα μου, που ο ήχος που βγάζω είναι φάλτσος και άρρωστος..
Φταίει ο ανίκανος,ατάλαντος οργανοπαίχτης ή μήπως φταίει το ακορντεόν που κρατά, μήπως φταίω εγώ;
Όποιος και να φταίει,οι άνθρωποι που τον ακούν σιχαίνονται τον ήχο που ακούνε..
...κι εσύ τον ακούς.. Μ'ακούς;
Μια φορά κι έναν καιρό, κάπου σ’ ένα μακρινό βασίλειο, κατοικούσε ένας αρλεκίνος. Ήταν πολύ επιτυχημένος γελωτοποιός και τα έβγαζε πέρα μια χαρά, ενώ στον ελεύθερό του χρόνο έγραφε ποιήματα και ιστορίες. Όμως είχε μια διαρκή ανησυχία. Όταν μιλούσε για σοβαρά θέματα όπως η αγάπη, ο πόνος, η μοναξιά και τα όνειρα, κανένας δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά, όλοι γελούσαν. Αδυνατούσαν να συνειδητοποιήσουν το γεγονός ότι ένας αρλεκίνος είχε αισθήματα και μπορούσε να τα εξωτερικεύσει…
Σε αυτή τη πόλη,που ολοένα με πνίγει,δραπετεύω απ' τους γκρίζους τοίχους της μόνο με σκέψεις....
Η ελευθερία μου είναι οι σκέψεις...
Σκέψεις και αναμνήσεις από τις στιγμές του παρελθόντος...
Εκεί είναι το χρώμα...Εκεί είναι η ζωή...
Εκεί ίσως να είναι το χρώμα της ζωής που θα θελα να βουτήξω και να κολυμπήσω στη πορφύρη της μπογιά...
Τώρα όμως έγινα αιχμάλωτος των ίδιων μου των σκέψεων...
Με ελέγχει...Με χειραγωγεί...
Αυτή η δόση ευτυχίας τελικά με φυλάκισε με τον πιο ύπουλο τρόπο της...
Πίστευα οτι θα με σώσει από αυτό που κάποιοι ονομάζουν πραγματικότητα...
Παλεύω να βγω στην επιφάνεια....Ίσως εκεί τελικά αναπνεύσω...
Αναδύθηκα και συνέχισα να νιώθω σαν κατι πάλι να θέλει να με τραβήξει κάτω...Στον βυθό της απόλυτης χρωμολουσιάς...
Αντιστέκομαι..Να φτάσω στην όχθη...Τα καταφέρνω...
Καταστρέφω κάθε ίχνος αυτής της πονηρής,και γεμάτη ψευδαισθήσεις,μπογιάς απ' το κορμί μου....
Νιώθω να μου πίνει το αίμα σαν βδέλλα...Μου κατασπαράζει την σάρκα...
Αυτή η πραγματικότητα είχε πολλές αλήθειες που τις μίσησα και μου έδειξαν ότι μόνο η δυστυχία επικρατεί στο βασίλειο της...
Θέλω να γυρίσω πίσω στην "πραγματικότητα"...Στην δική μου πραγματικότητα...
Που την κατασκεύασα εγώ...Όπως θέλω εγώ...Με τις δικές μου αλήθειες...
Φεύγω μακριά σου....
Επιστρέφω στις πλασματικές μου σκέψεις...
Αυτές με έκαναν να χαίρομαι και να λυπάμαι όπως θέλω εγώ....
Εσύ μου έδειξες την αλήθεια...
Μια αλήθεια που ποτέ δεν θα άντεχα να τρώει την ψυχή μου...
Το μονοπάτι οδηγεί πίσω στην γκρίζα μου πολιτεία....
Πίσω στη φυλακή με το στενό και υγρό κελί μου....
Χάνομαι στα βήματα μου...
Δεν άντεξα τα χρώματα σου.....
Δεν θα γίνω παιχνίδι σε κανενός τα χέρια...ΑΚΟΥΣ...Σε κανενός...
Έχω κόψει τα σχοινιά που με κράταγες...
Δεν υπάρχουν..
Τα αποτελείωσα...!
Πλέον είμαι μια σπασμένη μαριονέττα...
Αφημένη στον άνεμο και στα τερτίπια του...
Αυτός είναι πλέον ο αληθινός μου αφέντης....
Με πάει όπου θέλει...
....εύχομαι,να μην με πάει πάλι πίσω σε σένα!
Φοβάμαι τις σκέψεις μου...
Φοβάμαι τη στιγμή που θα δραπετεύσουν από το μυαλό μου και δεν θα παραμείνουν σκέψεις....
Φοβάμαι..
Μ' ακούς..
Φοβάμαι σου λέω...
Φοβάμαι τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που θα νιώσω πραγματικά ελεύθερος...
Έστω και για λίγα μόλις δεύτερα αυτού του σάπιου χρόνου...
Μισώ τις σκέψεις που θέλησαν να ελευθερωθούν μέσα από το δικό μου κεφάλι..
Άρχισα να μισώ την ελευθερία....
Σε όλα τριγύρω μου σε βλέπω...
Σε ό,τι και αν κάνω...
Δεν θέλω να ξυπνήσω το πρωί γιατί στα όνειρα νιώθω την ανάσα σου,σαν να σε έχω δίπλα μου...
Η σκέψη έφυγε για ένα μεγάλο ταξίδι...
Δεν είναι πλέον μαζί μου..
Όπως και εσύ...
Κάτι λείπει...
Κάτι φταίει...
Στο μυαλό μου γίνεται πόλεμος από λέξεις...Αλλά καμιά δεν βγαίνει όπως τη θέλω...
Ίσως γιατί δεν είναι άξιες και ικανές να δείξουν αυτά που θέλω να σου πω...Τις μισώ...
Δεν αντέχω...Τίποτα..
Η ζωή τρέχει γύρω μου και εγώ την παρατηρώ άπραγος...
Νιώθω ολοένα να με καταπίνει ένα ψυχρό δωμάτιο...
Πνίγομαι…
Σε ευχαριστώ γι αυτό που μου προκάλεσες..
Θα επιστρέψω.....
Πάντα επιστρέφω εκεί που νιώθω ευτυχισμένος...
Μην το ξεχάσεις....!
